آخرین دست نوشته شهید ۳۱/۴/۱۳۶۱ "ساعت سه صبح است. تا یک ساعت دیگر باید گردان باشم. امروز پرواز سختی دارم. می دانم ماموریت خطرناکی است حتی.... حتی ممکن است دیگر زنده بر نگردم اما من خودم داوطلبانه خواسته ام که این ماموریت را انجام بدهم. تا دو ماه دیگر از این جنگ دو سال تمام میگذرد. من دوست های زیادی را دراین مدت از دست داده ام. چه آنها که شهید شده اند یا اسیر و یا آنهائی که جسدشان پیدا نشد. کابین عقب من امروز منصور کاظمیانه. دوست داشتم این ماموریت رو تنها می رفتم. چون خودم داوطلب شده ام دلم نمیخواد جون کس دیگه ای رو به خطر بیندازم".....

تابستان ۱۳۶۱ صدام حسین بر برگزاری کنفرانس سران غیر متعهد ها در بغداد پافشاری و تاکید داشت و چند ماه زودتر بنزهای تشریفات خریداری شده برای اجلاس را در اتوبان های بغداد به نمایش گذاشت. اما صبحگاه ۳۱ تیر ۱۳۶۱ آخرین پرواز عباس دوران جولان بر فراز بغداد با جنگنده ی دوست داشتنی اش اف ۴ و بمباران پالایشگاه الدوره بود. او ضمن نمایشی از عزت و شجاعت جنگنده ی شعله ورش را با خشم و کین بر قلب دشمن فرود آورد تا خواب صدام را پریشان کرده و میزبانی اجلاس سران غیر متعهد ها را از او بگیرد.

با روحی به وسعت آسمان قصد ترک سفینه ی آتش گرفته را نداشت. این را بارها قبل از حادثه به دوستانش گفته بود که "بعثی ها آرزوی اسارت مرا به گور خواهند برد." عاشقانه در حالی که به کابین عقب خود دستور خروج اضطراری داده و دستگیره ی خروج او را کشیده بود جنگنده شعله ورش را به یکی از ساختمانهای نظامی بغداد کوبید و از حجم انبوه دود و آتش برافروخته در دل دشمن برای مشاهده ی جمال و جلال الهی به آسمانها پر کشید.

پس از سالها غربت در روز دوم مرداد ماه ۱۳۸۱ بقایای پیکر پاک سر لشکر شهید عباس دوران به خاک پاک میهن بازگشت تا این سند افتخار همیشه جاوید تاریخ ایران اسلامی در سرزمینی که دوست داشت بر دوش و دستان مردمی که دوستشان داشت تشییع و در دارالرحمه ی شیراز به خاک سپرده شود.  روحش شاد و یادش گرامی باد.....